تنگی حالب به دنبال جراحی سنگ یورتروسکوپیک یک چالش بالینی رایج است. قرار دادن مکرر استنت Double-J Stent (DJ) اغلب به عنوان یک استراتژی مدیریت اولیه استفاده می شود. با این حال، در برخی از بیماران، به دلیل انسداد مکرر، هیدرونفروز مداوم و کاهش کیفیت زندگی، فاصله بین تعویض استنت به تدریج کوتاهتر می شود.

این مورد یک بیمار با تنگی مکرر حالب فوقانی را نشان می دهد که پس از قرار دادن استنت های متعدد DJ، نتایج رضایت بخشی را تجربه کرد. بیمار متعاقباً تحت اتساع بالون حالب قرار گرفت و سپس یک سیستم استنت حالب را که در داخل کشور توسعه یافته بود، کاشت. در پیگیری 3 ماهه، تصویربرداری موقعیت ثابت استنت، حفظ باز بودن حالب و بهبود قابل توجهی در هیدرونفروز را نشان داد.

ارائه پرونده

خانمی 47 ساله با سابقه درد مکرر پهلوی چپ همراه با لرز و تب برای بیش از یک سال بستری شد.

بیمار قبلاً با سنگ حالب فوقانی چپ همراه با هیدرونفروز شدید چپ و سنگ کلیه دو طرفه تشخیص داده شده بود. او تحت لیتوتریپسی با لیزر هولمیوم یورتروسکوپی و سپس نفرولیتوتومی از راه پوست (PCNL) قرار گرفت.

بعد از عمل، او دچار تنگی در حالب فوقانی چپ شد. علیرغم قرار دادن مکرر استنت Double-J و درناژ نفروستومی از راه پوست چپ، تسکین علائم فقط موقتی بود. در فواصل بین تعویض استنت، درد مکرر پهلو، لرز و تب ادامه داشت.

تشخیص نهایی این بودتنگی حالب فوقانی چپ.

سی تی اسکن قبل از عمل

استراتژی درمان

پس از ارزیابی جامع، پروفسور ژو وو و تیمش استراتژی درمانی زیر را انتخاب کردند:

اتساع بالون حالب + قرار دادن سیستم استنت حالب

تنگی حالب پس از لیتوتریپسی اغلب منجر به باریک شدن پیشرونده مجرای حالب، اختلال در زهکشی ادرار و تشدید هیدرونفروز می شود.

اگرچه استنت های Double-J به عنوان یک محلول زهکشی موقت به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند، اما محدودیت های ذاتی در قطر لومن و مدت زمان ماندگاری دارند. قرار دادن طولانی مدت نیز با عوارضی مانند انسداد و انسداد همراه است که اغلب به تعویض مکرر استنت نیاز دارد.

در این مورد، یک سیستم استنت حالب برای ارائه یک گزینه درمان اندولومینال بادوام‌تر انتخاب شد. این استنت دارای یک لومن زهکشی بزرگ و یک غشای آبگریز تمام قد است که برای تسهیل درناژ طولانی مدت ادرار طراحی شده است.

چارچوب نیتینول خود انبساط شونده آن نیروی شعاعی مداومی را برای حفظ باز بودن حالب فراهم می کند، در حالی که پوشش آبگریز به به حداقل رساندن رشد بافتی از طریق مش استنت کمک می کند و خطرات تنگی مجدد، هیپرپلازی بافت و پوشاندن استنت را کاهش می دهد.

رویه

پس از آماده سازی استاندارد قبل از عمل، بیمار در وضعیت لیتوتومی قرار گرفت. معاینه آندوسکوپی محل تنگی در حالب فوقانی را تایید کرد.

شناسایی بخش ساختار

اتساع بالونی بخش تنگی ابتدا انجام شد. سپس سیستم استنت حالب از روی سیم راهنما به محل مورد نظر منتقل شد.

تحت هدایت فلوروسکوپی، انتهای پروگزیمال استنت قرار داده شد تا به اندازه کافی لبه پروگزیمال تنگی را پر کند. کاتتر زایمان تثبیت شد و استنت به تدریج تحت نظارت مداوم فلوروسکوپی C-arm مستقر شد. سیم موقعیت یابی متعاقباً برداشته شد و فلوروسکوپی نهایی استقرار دقیق بدون مهاجرت استنت را تأیید کرد.

قرار دادن موفقیت آمیز سیستم استنت حالب

پیگیری

در پیگیری 3 ماهه، رادیوگرافی کلیه-حالب-مثانه (KUB) نشان داد که سیستم استنت حالب در موقعیت صحیح و بدون هیچ شواهدی از مهاجرت باقی مانده است.

معاینه اولتراسوند نیز کاهش قابل توجهی در هیدرونفروز چپ در مقایسه با یافته های قبل از عمل نشان داد.

رادیوگرافی KUB 3 ماهه بعد از عمل سونوگرافی 3 ماهه بعد از عمل

اهمیت بالینی

برای بیماران مبتلا به تنگی مکرر حالب پس از جراحی سنگ که نیاز به تعویض مکرر استنت Double-J دارند، سیستم استنت حالب ممکن است یک جایگزین امیدوارکننده درازمدت ارائه دهد.

سیستم های استنت حالب با ترکیب حمایت شعاعی پایدار با یک سد آبگریز طراحی شده برای کاهش رشد درونی بافت و لایه برداری، پتانسیل حفظ باز بودن حالب طولانی مدت، کاهش مداخلات تکراری و بهبود کیفیت زندگی بیمار را دارند.